Bago pa magbukas ang mga lugar ng botohan noong 8 Nobyembre 2015, nakapila na ang mga botante sa labas ng mga paaralan at monasteryo sa iba’t ibang bahagi ng Myanmar. Naitala ng The Guardian ang mga pila sa mga botohan sa Yangon, kabilang ang isang pilang umaabot pa rin sa isang eskinita bandang alas-11 ng umaga. Inilarawan naman sa mga tala mula sa field ng Human Rights Watch ang isang botante sa Mandalay na pumila nang alas-6 ng umaga at naghintay nang humigit-kumulang isang oras. Hindi lamang isang pirasong papel ang hinihintay: kailangang dumaan ang bawat botante sa pagsusuri ng rehistro, paglalagay ng indelible ink, at lihim na pagmamarka sa balota.
Iyon ang pinakamalawak na mapagkumpitensiyang pambansang halalan sa Myanmar sa loob ng 25 taon, at nagwagi nang malaki ang National League for Democracy na pinamunuan ni Aung San Suu Kyi. Gayunman, hindi kumakatawan sa buong hanay ng mga botante ang mga nakikitang pila. Maraming Rohingya at iba pang residente ang inalisan ng karapatang bumoto, habang nilimitahan din ng mga patakaran kung sino ang maaaring lumitaw sa balota. Ipinakita ng mahabang pila ang pakikilahok ng mga pinayagang pumasok sa proseso; hindi nito pinatunayan na pantay ang pagkakataong makalahok.
Ang pagkakaibang iyon ang dahilan kung bakit mahalagang basahin sa kasaysayan ang pila sa halalan. Sa loob nito, magkakasamang dumaan sa iisang pagkakasunod-sunod ng mga hakbang na administratibo ang mga taong may magkakaibang pasyang pampolitika. Sa labas nito ay ang mga taong hindi man lamang pinahintulutan ng sistema na maghintay ng kanilang pagkakataon. Ginawang nakikita ng mga pila sa botohan noong 2015 ang pag-asam sa pagbabago, ngunit minarkahan din ng mga ito ang hangganan ng pagbabagong iyon. Ang responsableng pagbasa sa mga pila ay nangangahulugang pagpansin kapwa sa pagtitiis sa pasukan at sa mga pagbubukod na hindi kayang ipakita ng pasukan.